نمی دونم چرا شدی عشق من؟

تموم زندگی و هستی من

اگه یکی اینقد واسه من می مرد

خوب چی می شد راس راسی چی می شد

من که بدی واسه اون نخواستم

من که همیشه خوبشو می خواستم

من که دل و بدون اون نذاشتم

من که همه چی و واسش گذاشتم

چرا منو گذاشت توی بی کسی

رفت و نپرسید حالم و از کسی

چرا من و غم و پیش هم گذاشت

همیشه ماتم و واسه من گذاشت

من همیشه دوسش دارم همیشه

نمی دونم واسه چی به یادشم همیشه

حالا که رفت و از دل من گذشت

حالا که رفت و از تن من گذشت

من چه کنم تو اوج بی کسی هام

تو ماتم و غم و تنهاییام

من چه کنم با این همه خستگی

با این همه عاشقی و دل بستگی

بیا پیشم منو نذار تو غم ها

اگه هنوز سری داری تو دردا

کجایی تو؟ نمی دونم تو دوری

تو خستگی تو بستگی تو دوری

بازم می گم دوست دارم همیشه

دوست دارم دوست دارم همیشه

 چشمهایت مال من است
نگاهت مال من است
در نگاهت دریایی از عشق می بینم
که صادقانه به من می گویند که : دوستم داری
با توآرام می شوم
هر سپیده صبح
هر غروب
هر شامگاه
صدای قدمهای تو
درفضای خانه ای که برای تو با گلهای عشق آذین بسته ام
طنین می افکند
می آیی
در دستانت یک دنیا عشق به همراه داری
به دیدارم امده ای
شانه هایت تکیه گاه منند
فکر کردن به این که یه روزی این جدایی به پایان می رسد
شادم می کند
نوید آمدنت
خانه ام را ستاره باران می کند
می بینی برای دیدارت چه بیقرار نشسته ام
دنیا مال من است
از همه بالاتر عشق تو مال من است
تا با تو هستم
نمی خواهم فکر دوریت
لحظه های شیرین با تو بودن را برآیم تلخ کند
می آیی
در دستانت عشق همراه داری
آمده ای
زندگی دوباره ببخشی
به من میگویی هرگز ترکم نخواهی کرد
عشقت سرپناه تنهاییم خواهد شد
با تو چه خوشبختم
همه جای خانه ام از وجود تو روشن شده
می آیی
من تمام غزل های عاشقانه رابرایت میسرایم
ای آبی ترین آسمان
ای تک ستاره زندگیم
مرا با خودت ببرتا با تو بمانم
برای همیشه
فاصله ها را می شود از میان بر داشت
دنیا مال ما خواهد شد
چشمهایت مال من خواهد شد
دستهایت گرمای زندگی به من خواهند بخشید
وقتی می آیی
یک قلب عاشق
که متعلق به توست
دو چشمی  که به انتظار ،به در دوخته شده
  بیا 

« تا بگویم که چقدردوستت دارم »

       در این دنیا تک و تنها شدم من

                           گیاه در دل صحرا شدم من

                                               چو مجنونی که از مردم گریزد

                                                          شتابان در پی لیلا شدم من

                                               چه بی ثمر می خندم

                                                چه بی اثر می گریم

                           به ناکامی چرا رسوا شدم من ؟! 

                                              چرا عاشق ، چرا شیدا شدم من ؟!

                  من آن شیرین ادا را می شناسم

                                                                من آن زودآشنا را می شناسم

                                         محبت بین ما کار خدا بود

                                         از آنجا من خدا را می شناسم ...

تو آنقدر از من دور ميشي كه حتي خاطراتم به تو نرسه ،

تو هر چه قدر از من دور بشي ،

نميتونم خاطراتت رو فراموش كنم،

زندگي من با تو زندگي بود اما اين چه سرنوشتي بود، بدون تو دارم زندگي ميكنم،

اين زندگي نيست ،‌مرگ شيرين تر از اين زندگيست،‌

شايد ديگه هرگز منو بخاطر نياري و فراموشم كني،‌

ولي اگه ممكنه براي چند لحظه هم كه شده به ياد من باش .....

در جلسه ی امتحان عشق

به من گفتی دوستت دارم

گفتی وقتی چشمهایت را می بینم

دیگر هیچ چشمی در نظرم جذاب نیست

گفتی حرارت دستهایت برایم گرمی زندگیست

گفتی شانه هایت تنها تکیه گاه من است

گفتی تمامی وجودت دنیای زیبای من است

اما حالا می دانی

که همه اینها را دروغ گفتی

دوستم نداشتی چون تنهایم گذاشتی

چشمهایم برایت جذاب نبود

چون آنها را اشکبار کردی

دستهایم برایت گرمی زندگی نداشت

چون گرمی عشق را از من گرفتی

شانه هایم تکیه گاهت نبود

اصلا وجود من دنیای زیبای تو نبود

چون این وجود را در هم شکستی

برای تو دروغ گفتن آسان بود

و پایمال هوست مشکل